زمینه و هدف: گزارشات ضد و نقیضی از سمیت کبدی آمیگدالین به عنوان یک داروی ضد سرطان وجود دارد. هدف از مطالعه حاضر، بررسی اثرات هیستولوژیک آمیگدالین بر کبد موش سوری بود.روش تحقیق: 32 سر موش سفید آزمایشگاهی نر بالغ به 4 گروه کنترل، آمیگدالین10 mg/kg,ip ،25  و 50 تقسیم شدند. به موش های گروه تجربی، به مدت 30 روز آمیگدالین با غلظت های مورد نظر و به موش های گروه کنترل سالین نرمال تزریق گردید. سه روز بعد از آخرین تزریق، حیوانات بیهوش شدند و کبد آنها وزن شد و لام های میکروسکوپی از کبد تهیه شد. تعداد سلول های کوپفر، نکروزه و چند هسته ای کبدی آنان شمارش گردید. داده های حاصله با استفاده از آزمونKruskal-Wallis  و نرم افزار SPSS (ویرایش 16) آنالیز آماری شدند.یافته ها: یافته ها اختلاف آماری معنی داری را در هیچ یک از گروه های مورد مطالعه از نظر میانگین وزن کبد و تعداد سلول های نکروزه کبد نشان نداد. تعداد سلول های کوپفر در گروه آمیگدالین 25 و 50 نسبت به گروه آمیگدالین 10 و کنترل افزایش معنی داری را نشان داد ((P=0.001؛ همچنین میانگین تعداد سلول های چند هسته ای کبد در گروه آمیگدالین 50 در مقایسه با گروه کنترل اختلاف آماری معنی داری را نشان داد ((P=0.04.نتیجه گیری: مطالعه حاضر نشان داد که تزریق آمیگدالین به صورت وابسته به دوز می تواند به افزایش تعداد سلول های چند هسته ای کبدی و سلول های کوپفر در کبد موش منجر شود.

زمینه و هدف: بیسفنول A از جمله مواد شیمیایی است که به عنوان مونومراپوکسی رزین ها و پلاستیک های پلی کربنات به کار می رود. تحقیق حاضر با هدف تعیین تاثیر بیسفنول A بر میزان آنزیم های کبدی و ساختار بافتی کبد انجام شد.روش بررسی: در این مطالعه تجربی، 40 سر رت نر در 4 گروه 10 تایی تقسیم شدند: گروه کنترل که به میزان 1 میکرولیتر بر کیلوگرم وزن بدن، روغن زیتون دریافت کردند، گروه دوم BPA را در دوز 10 میکروگرم بر کیلوگرم وزن بدن، گروه سوم در دوز 50 میکروگرم برکیلوگرم وزن بدن و گروه چهارم در دوز100 میکروگرم بر کیلوگرم وزن بدن دریافت کردند. BPA به مدت 15 روز از طریق تزریق داخل صفاقی بین گروه ها توزیع گردید. در انتها رت ها بیهوش و پس از استخراج سرم آنها، برای مطالعه آنزیم های کبدی، بافت کبد جدا و پس از رنگ آمیزی با H&E، به وسیله میکروسکوپ نوری بررسی شد.یافته ها: دوزهای 10 و 50 میکروگرم بر کیلوگرم وزن بدن از BPA بر روی آنزیم ALT و دوز10 میکروگرم بر کیلوگرم وزن بدن، بر آنزیم AST، تاثیر معنی داری نداشت (p>0.05)، درحالی که BPA در دوز 100 و دوزهای 100 و 50 میکروگرم بر کیلوگرم وزن بدن به ترتیب بر روی آنزیم های ALT و AST، تاثیر معنی داری داشت و غلظت سرمی آنها را افزایش داد. تنها BPA در دوز 100 میکروگرم بر کیلوگرم وزن بدن سبب ایجاد التهاب و واکوئلیزاسیون در بافت کبد شدکه در غلظت های پایین، تاثیرات چشمگیری بر بافت کبد نداشت.نتیجه گیری: نتایج نشان داد غلظت های پایین BPA، تاثیر قابل ملاحظه ای بر بافت وآنزیم های کبدی ندارد، ولی افزایش غلظت آن می تواند موجب آسیب در بافت کبد شده و غلظت سرمی آنزیم های کبدی را نیز افزایش دهد.

سابقه و هدف: با توجه به اثرات زیانبار مواد مخدر بر بعضی از اعضای بدن، بررسی تغییرات بافت کبد در اثر مصرف هرویین به عنوان پرمصرف ترین ماده مخدر در ایران ضروری به نظر می رسد.روش بررسی: در این پژوهش تجربی، 30 سر موش سوری به سه گروه کنترل و دو گروه تجربی I و II تقسیم شدند. پس از وابستگی گروههای تجربی به هرویین با دوز 50mg/kg به روش تزریق داخل صفاقی، به گروه تجربی I محلول همگن سرم فیزیولوژی و آبلیمو به همراه هرویین به میزان 5mg/kg (دوز کم) و به گروه تجربی II محلول همگن فوق همراه هرویین به میزان 5 mg/ml (دوز زیاد) اضافه گردید و تا 40 روز تزریق ادامه یافت. جهت مطالعه ساختار بافتی کبد ابتدا موشها را بیهوش کرده و پس از خارج کردن کبد، نمونه ها مورد مطالعه قرار گرفتند.یافته ها: در مقایسه بین گروههای کنترل، تغییراتی از نظر بافتی مشاهده نگردید ولی بین گروههای تجربی و کنترل تغییراتی به صورت پرخونی در سیاهرگ مرکز لوبولی، وجود سلولهای التهابی در فضای پورت و پارانشیم اطراف آن، نامنظمی در آرایش هپاتوسیت ها، بزرگ شدن هسته، دو هسته ای شدن سلولها، بزرگ شدن سینوزوئیدها و بالاخره تغییرات ترمیمی در بافت کبد دیده شد.نتیجه گیری: با توجه به تغییراتی که هرویین خیابانی بر بافت کبد ایجاد می کند لازم است این نکته به عنوان یکی دیگر از خطرات ناشی از مصرف اوپیوئیدها معرفی گردد.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (pdf) مراجعه فرمایید.

زمینه و هدف: از آنجایی که نانوذرات اکسید مس علاوه بر کاربردهای مفید، ممکن است دارای اثرات سوء بر جانداران باشند؛ این مطالعه به منظور تعیین اثر نانوذرات اکسید مس بر میزان سمیت، تغییرات آنزیمی و ساختار بافتی کبد موش صحرایی انجام شد. روش بررسی: در این مطالعه تجربی 40 سر موش صحرایی نر نژاد ویستار به طور تصادفی در 4 دسته 10 تایی تقسیم شدند. سپس طی مدت 10 روز، 5 مرتبه (به صورت یک روز در میان) به 3 گروه از موش ها 10، 20 و 30 میلی گرم بر کیلو گرم نانوذرات اکسید مس با قطر کمتر از 50 نانومتر و خلوص 99 درصد و سطح 80 مترمربع بر گرم به روش درون صفاقی تزریق گردید و یک گروه به عنوان گروه کنترل در نظر گرفته شد. سپس فعالیت آنزیم های لاکتات دهیدروژناز (Lactate dehydrogenase: LDH)، آلکالین فسفاتاز (Alkaline Phosphatase: ALP)، آسپارتات ترانس آمیناز (Aspartate transaminase: AST) و آلانین آمینو ترانسفراز (Alanine aminotransferase: ALT) در دو مرحله خونگیری (یک روز و 15 روز پس از تیمار) مورد بررسی قرار گرفت. همچنین مقاطع بافت کبد با رنگ آمیزی هماتوکسیلین-ایوزین تهیه و مطالعه گردید. یافته ها: فعالیت آنزیم AST بین گروه های مختلف در دو مرحله خونگیری تغییر معنی داری نشان نداد. فعالیت آنزیم های ALT، ALP و LDH در اولین خونگیری افزایش معنی داری را در هر سه گروه تیمار نسبت به گروه کنترل نشان داد و پس از 15 روز (دومین خونگیری) به حالت طبیعی بازگشت. تغییرات وزن موش ها بین گروه های مختلف اختلاف آماری معنی داری نداشت. بررسی های بافت شناسی آسیب های بافتی متعدد را به صورت وابسته به دوز در گروه های تیمار نشان داد که شامل پرخونی خفیف و شدید، دژنراسیون هپاتوسیت ها، هایپرپلازی و التهاب بودند. نتیجه گیری: این مطالعه نشان داد که با تزریق دوزهای پایین نانوذرات اکسید مس، پس از گذشت 15 روز، با وجود آن که تغییرات فعالیت آنزیمی به حالت طبیعی بازمی گردد؛ اما همچنان اختلالات قابل توجهی در ساختار بافت کبد مشاهده می شود.

زمینه: پژوهش ها نشان داده اند که فعالیت های ورزشی موجب القای آپوپتوز در بافت های مختلف بدن می شوند. تنظیم نابهنجار آپوپتوز باعث پیشروی فرایندهای پاتولوژیکی در جفت زنان باردار شده و بر رشد جنین تاثیر می گذارد. هدف پژوهش حاضر بررسی تاثیر تمرین استقامتی شنا در طی دوران بارداری بر القای آپوپتوز بافت کبد موش های صحرایی باردار بود.مواد و روش ها: در این پژوهش 16 موش صحرایی باردار با میانگین وزنی 200±20 گرم به دو گروه (گروه کنترل و گروه تمرین) تقسیم شدند. موش های صحرایی باردار گروه تمرین از روز اول بارداری تا روز زایمان در استخر ویژه ای وادار به شنا شدند. مدت زمان تمرین در روز اول بارداری 10 دقیقه بود که این مدت با افزایش روزانه پنج دقیقه، در هفته دوم به 60 دقیقه رسید. زمان 60 دقیقه تا پایان هفته سوم ادامه داشت. نمونه برداری از بافت کبد موش های صحرایی روز دوم پس از زایمان انجام و شاخص آپوپتوزی کبد با استفاده از تست TUNEL تعیین شد. برای تجزیه و تحلیل یافته های این پژوهش از آزمون Independent sample t-test در سطح خطای (a£0.05) استفاده شد.یافته ها: نتایج پژوهش نشان داد که تمرین استقامتی شنا باعث تغییر معناداری در شاخص آپوپتوزی کبد نشد (p<0.424). میانگین شاخص آپوپتوزی کبد گروه کنترل برابر با 7.40 درصد و گروه تمرین شنا 8.60 درصد بود. اما دوره 3 هفته ای تمرین شنا باعث افزایش کمتری در وزن پس از بارداری موش های صحرایی در مقایسه با گروه کنترل شد (p<0.001). به علاوه کاهش معناداری در وزن کبد موش های صحرایی گروه تمرین شنا در مقایسه با گروه کنترل مشاهده نشد (p=1.00).نتیجه گیری: به نظر می رسد تمرین استقامتی شنا در طی دوران بارداری تاثیر نگران کننده ای بر القای آپوپتوز کبدی ندارد و می تواند در این دوران به عنوان یک روش تمرینی ایمن در بهبود کیفیت سلامتی مادر و نوزاد مورد توجه قرار گیرد.

سابقه و هدف: اکستازی یا متیلن دی اکسی مت-امفتامین، ماده محرکی است که عوارض زیادی بر روی سیستم عصبی، قلب و عروق و سیستم ایمنی بدن بر جای می گذارد. بافت های بدن نیز تحت تاثیر این ماده قرار گرفته و می تواند باعث مرگ سلول ها شود. با توجه به ضرر احتمالی آن بر روی بافت های بدن، تاثیر آن بر روی بافت کبد در موش های صحرایی نژاد ویستار مورد بررسی قرار گرفت.مواد و روش ها: در یک مطالعه تجربی، 50 سرموش نژاد ویستار با سنی حدود 6-5 هفته، به شکل تصادفی در پنج گروه (شاهد، شم و سه گروه ازمایشی) قرار داده شدند. گروه های آزمایشی 1، 2 و 3. به ترتیب دوزهای 2 mg/kg، 4 mg/kg و 8 mg/kg، اکستازی را به صورت داخل صفاقی و به مدت دو هفته متوالی دریافت نمودند. گروه شم تنها نرمال سالین دریافت کرده و گروه شاهد نیز تزریقی نداشتند. حیوانات 12 ساعت بعد از آخرین تزریق کشته شده و از کبد آن ها نمونه بافتی تهیه گردید. برش های بافتی بعد از رﻧﮓ آمیزی ﻫﻤﺎﺗﻮﮐسیلن اﺋﻮزین، مورد بررسی قرار گرفتند.یافته ها: تعداد سلول های هپاتوسیت، در گروه های آزمایشی، نسبت به گروه شاهد، کاهش چشم گیری را نشان داد (p<0.05). کاهش تعداد سلول های هپاتوسیت در دوزهای بالاتر بیش تر بود. وزن کبد زیاد شده و تعداد سلول های کوپفر افزایش یافتند. تفاوت خاصی بین گروه های شاهد و شم مشاهده نگردید.نتیجه گیری: دوز مکرر و دریافت زیاد داروی اکستازی، احتمال صدمه به بافت کبدی را افزایش داده و باعث تخریب سلول های آن می گردد. این مطالعه نظارت بیش تر و مدیریت صحیح در مصرف این ماده را پیشنهاد می نماید.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.